Elles sont arrivées!

Ze zijn er eindelijk...mijn Mara des bois-plantjes! 

Rechtstreeks vanuit Ecoflora, of toch bijna rechtstreeks als je de vijfdaagse tussenstop in Hasselt niet meerekent. De arme plantjes hadden het daar in Hasselt bijna begeven na een verblijf van vier dagen midden op de eettafel. Gelukkig deed een nachtje frisse lucht hen deugd en stonden ze er de volgende morgen weer fluks (is dat überhaupt een woord?) bij...oef...

Nu nog de moeilijkste opdracht...geschikte (lees: 'hoge') potten vinden waar ik de plantjes in kan uitplanten want de tijd van de groentenhof die is helaas al lang voorbij en half het gazon en elk ander stukje in te palmen braakliggende grond staat ondertussen al vol met wilde aardbeitjes. En misschien toch nog nét iets moeilijker.... wachten tot de aardbeitjes rijp zijn. Reuzebenieuwd naar hoe ze gaan smaken!!

wilde 'tuin'aardbeitjes

Enkele jaren geleden kwamen er, wellicht dankzij enkele vogels, wilde aardbeiplantjes terecht in een minder goed onderhouden bloemenborder van onze tuin. Ondertussen zijn die enkele plantjes uitgebreid tot een mini-aardbeiveldje waar elke zomer prachtige piepkleine rode vruchtjes groeien. Ik was altijd nogal ongeduldig en ging al half mei/eind mei van de aardbeitjes proeven die dan meestal nog geen smaak hadden of ronduit zuur waren.

Geduld is echter een schone deugd en dus ben ik dit jaar pas eind juni de tuin ingegaan om daar een uur lang in de brandende zon door aardbeiplantjes (en helaas ook netels) te woelen en ten slotte twee à drie handvol (diep)rode aardbeitjes te oogsten.

Ongeloofelijk wat een zoete smaak en heerlijk parfum er in zo'n miniscule aardbeitjes zit! De grote aardbeien die hun doosje uit de winkel op de keukentafel stonden verbleekten gewoon bij de smaak en geur van hun veel kleinere neefjes...

Ondanks hun verrukkelijke geur, heb ik me beheersd en een potje confituur gemaakt van deze geurige aardbeitjes. De aroma's die vrijkwamen bij het maken van deze confituur waren overheerlijk. Het potje staat voorlopig nog te wachten tot het aangebroken wordt, maar een van deze dagen ga ik bij de bakker om een vers wit brood en dan wordt het vast en zeker smullen van eenvoudige witte boterhammen, met boter en (hopelijk) lekkere
wilde aardbeitjesconfituur.

120 g versgeplukte wilde aardbeitjes
80 g aardbeien uit de winkel, in stukjes gesneden
140 g fijne suiker
1 theelepeltje citroensap

De wilde aardbeitjes controleren op insecten (wassen was niet nodig want we gebruiken geen pesticiden in onze tuin). De wilde aardbeitjes aanvullen met gewassen en ontkroonde winkel-aardbeien die in stukjes gesneden zijn. De stukjes winkel-aardbei moeten ongeveer zo groot zijn als de wilde aardbeitjes. Voeg winkel-aardbeien toe tot je een rond gewicht (hier 200 g) bereikt (dat is gemakkelijker om ongeveer de hoeveelheid suiker te bepalen).

Doe de aardbeien in een kookpot en zet ze in een heel klein bodempje water op een zacht vuur. Roer met een houten lepel tot de aardbeien 'gesmolten' zijn. Voeg dan suiker toe (ik gebruikte 140 g maar dit is uiteraard een beetje 'naar smaak'). Blijf roeren tot de suiker opgelost is en test de consistentie van de confituur door een drupje te laten vallen op de bolle kant van een theelepeltje. Als de confituur snel opstijft en niet van het lepeltje afloopt, is de confituur stevig genoeg. Voeg eventueel een beetje citroensap toe indien dit niet zo moest zijn.