Insectenhotel de luxe...

In de toekomst (nabij of ver, dat zal van het budget afhangen) begin ik in mijn tuin een insectenhotel.

Vanessa, de eerste gaste, is echter meer dan ruim op tijd gearriveerd en heeft zich, in afwachting, geïnstalleerd in een zonnig hoekje van de (af te breken) veranda...

't Is gedaan met Mademoiselle..

écht waar.... Voor al diegenen die nu al op het puntje van hun stoel zitten in afwachting van spannende date-verhalen met een toekomstige Mr. Fraisette...helaas...dat geluk (?) viel mij nog niet te beurt. Wel véél erger.... In Frankrijk wordt 'Mademoiselle' afgeschaft na protest uit feministische hoek...
En nu moet ik zeggen dat ik toch veel liever met 'mademoiselle' aangesproken word dan met het Vlaamse alternatief 'juffrààke' :s

Inspiratie...

Er zit een week verlof aan te komen, of om meer precies te zijn...vier vrije dagen, en plots lijk ik overal inspiratie op te doen. Zoveel dat ik de dag nadien nog wel weet dat ik hier of daar een leuk idee opgescharreld heb, maar me met de beste wil van de wereld niet meer kan herinneren wat dat dan weer was :s

Op de planning voor die vier vrije dagen stond voornamelijk uitslapen, maar enkele dagen zijn ondertussen al wat volgepland dus daar zal niet veel meer van in huis komen.

De eerste november zal ik traditiegetrouw doorbrengen met het beoordelen van bloemen en grafwerk op kerkhoven (en neen, dat behoort niet tot mijn hobby's), maar 's avonds wacht er een fondue-festijn bij vrienden. Ik beloofde dat ik tussen al die kerkhof-bezoeken door ook nog wel tijd zou hebben om een flinke kom wortels te raspen voor dat fondue-festijn. Wortels uit de tuin (ook al is het dan niet onze eigen tuin) zijn immers toch lekkerder dan winkelwortels, niet? En hoewel ik niet zo'n Halloween-fan ben (wegens te commercieel), wil ik me op decoratief vlak nog eens laten gaan met een pompoen(tje). Niet zomaar twee driehoekige ogen en een tweetandige grijns, maar een echt klein kunstwerkje. Het doosje met de guts staat al klaar, nu alleen nog een mooi patroon vinden en dan maar hopen dat we er iets van terecht brengen...

De meeste dingen zijn echter gepland zonder datum...(en dus ook gemakkelijk uitstelbaar, helaas)
Zo ben ik nog van plan om
- een nieuw en hopelijk succcesvoller recept voor rozijnenbrood uit te proberen (onlangs op tv gezien in Dagelijkste Kost).
- in dezelfde stijl ook nog rozijnenkoeken (a.k.a Suisse) te produceren door, creatief als ik ben *kuch*, wat elementen uit een aantal verschillende recepten te combineren.
- eindelijk eens cupcakes te maken met de Libelle-box die ik onlangs cadeau kreeg.
- de nieuwe lading kweeperen te verwerken tot confituur/gelei die deze keer niet alleen lekker, maar ook smeerbaar is (misschien toch eens investeren in een suikerthermometer, want dat gedoe met dat ijskoude schoteltje :s)
- zelf een agenda in elkaar te prutsen. Er staat hier al een rolletje boekbinderslinnen in een mooi kleurtje te wachten, nu dus alleen nog al die blaadjes op het juiste formaat knippen, ze samengelijmd krijgen en een stuk karton vinden dat stevig genoeg is. Bij voorkeur af te werken voor 1 januari 2012...mh...januari 2013 behoort natuurlijk ook wel tot de mogelijkheden...
- kleine herstelwerken uit te voeren: een knoopje aan een vestje naaien, de draagriem van mijn fototasje opnieuw aan het tasje bevestigen, de naad van een van mijn rugzakjes terug dichtnaaien,...
- eindelijk eens mijn maten voor een schoon rokske uit te rekenen en uit te tekenen zodat ik mij op 20 november goed geïnformeerd naar het Stoffenspektakel kan begeven.
- te blijven knippen, plakken en sorteren om eindelijk eens al die uitgescheurde Libelle-recepten op orde te krijgen
- op te ruimen, op te ruimen en nog eens op te ruimen...

Het moge duidelijk wezen...die vakantie zal weer veel te kort zijn...

La vie en rose...

Uw zonnebril ligt wellicht al enkele dagen ongebruikt in/op uw kast, maar bij onderstaande foto kan u zelfs probleemloos uw roze bril afzetten...

U ziet het (niet zo) goed, (maar) dit is inderdaad een roze tomaat. Met zo'n vertraging van een jaar of vier (!) kwam ik er dus ook achter dat er Sweet Pink tomaten bestaan. Schijnbaar is dat overgewaaid uit Japan waar roze uiteraard in is en roze tomaten bijgevolg 'normaler' zouden zijn dan rode. Dit ene exemplaar komt echter gewoon uit de serre van een van mijn nichtjes die zich enige maanden geleden bezig gehouden heeft met het drogen, zaaiklaar maken en uitzaaien van pitjes uit roze tomaten.

Als u zich niet aan dergelijk monnikenwerk wil wagen, kan u de roze tomaat, zij het dan met een Flandria-stickertje, ook gewoon in uw 'goed georganiseerde' supermarkt vinden, of wie weet zelfs bij uw vaste groentenboer op de lokale markt.

En de smaak...tja...de roze tomaat smaakt 'umami'. Blijkbaar staat dat gelijk met 'hartig', maar persoonlijk vond ik de tomaat, zowel qua structuur als qua smaak, zacht en eerder zoeterig, als in 'niet super-intens tomatig'. Bij mij belandde de tomaat tussen een broodje kaas en daar vond ik 'm heel geschikt voor. Verder zou ik 'm vooral gebruiken in gerechten waarin tomaat nodig is zonder dat de tomatensmaak zeer uitgesproken is of waarin de smaak van tomaat niet mag overheersen. Maar aangezien uw smaak misschien niet dezelfde is als de mijne, kan ik u alleen maar aanraden om 'm eens zelf te proeven. Als u niet over een tomaten-zaaiend nichtje beschikt, gaat u best wel met een goedgevulde portemonnee op roze-tomatenjacht want naast roze en umami zijn deze tomaatjes toch ook net iets prijziger dan de rode exemplaren.

Wie niet zoekt, die vindt..

U raadt nooit wat ik net vond bij de grote opruimbeurt die vooraf gaat aan de jaarlijkse vakantie...

De rode speldjes...juist ja...die speldjes waar ik me onlangs zo suf achter heb gezocht tot ik besloot dat ik ze waarschijnlijk gewoon terug in het rek gehangen had i.p.v. ze te kopen...

Elles sont arrivées!

Ze zijn er eindelijk...mijn Mara des bois-plantjes! 

Rechtstreeks vanuit Ecoflora, of toch bijna rechtstreeks als je de vijfdaagse tussenstop in Hasselt niet meerekent. De arme plantjes hadden het daar in Hasselt bijna begeven na een verblijf van vier dagen midden op de eettafel. Gelukkig deed een nachtje frisse lucht hen deugd en stonden ze er de volgende morgen weer fluks (is dat überhaupt een woord?) bij...oef...

Nu nog de moeilijkste opdracht...geschikte (lees: 'hoge') potten vinden waar ik de plantjes in kan uitplanten want de tijd van de groentenhof die is helaas al lang voorbij en half het gazon en elk ander stukje in te palmen braakliggende grond staat ondertussen al vol met wilde aardbeitjes. En misschien toch nog nét iets moeilijker.... wachten tot de aardbeitjes rijp zijn. Reuzebenieuwd naar hoe ze gaan smaken!!

Twijfelen in de hooiberg

Meer dan een half uur heb ik er naar gezocht...die kleine, rode haarspeldjes die ik onlangs in het Kruidvat kocht. Kleine, rode haarspeldjes, perfect op maat om her en der een pluizige krul met een eigen willetje vast te spelden en perfect rood om te passen bij een aantal stuks uit mijn nieuwe lente-/zomergarderobe en bij mijn nieuwe, rode Koxko-schoentjes...

Meer dan een half uur heb ik gezocht naar die kleine, rode haarspeldjes die ik twee weken geleden in het Kruidvat kocht...

Niet in mijn blikken doos met haaraccessoires...niet bij mijn halskettingen, niet in mijn doosje met oorbellen, niet verloren gelegd op mijn bureau, niet in het zakje met de oorbellen dat ik ook twee weken geleden kocht, niet in een hooiberg.... nergens te vinden die kleine, rode speldjes...

En toen overviel de twijfel mij...

dat ik die kleine, rode speldjes misschien wel in mijn handen had gehad, twee weken geleden in het Kruidvat, maar dat ik ze misschien gewoon niet gekocht had....

Birthday-balls

Zo eens gaan eten voor je verjaardag...ja, dat wil de gemiddelde mens met vrienden (want alleen is maar alleen) nog wel al eens doen. Zeker als je dan cordero afrodisiaco kan gaan eten in La Cantina del Coronel. Oke...het smaakt uiteraard nog beter als je er aan denkt om het zonder koriander (Zeep, vindt u ook niet?) te bestellen, maar die kaneelsaus...mmmmm njam! Ik had er al spijt van dat ik als voorafje (of zeg gerust 'vooraf') een empanade de carno genomen had, ook al was die reuzelekker.

Gaan bowlen voor je verjaardag...waarlijk een uitdaging...zeker als je dat doet in de Kingsbowl...
waar de eerste baan toch enige kromme afwijking naar links lijkt te hebben zo vlak voor de bal de kegels bereikt, waar de helft van de strikes door de computer als niet-strike geregistreerd worden, waar Indische bowlers speciale technieken oefenen (de bal optillen tot voor het gezicht, vervolgens de bal achteruit zwaaien zo ver als je arm achteruit omhoog kan, de bal opnieuw optillen tot voor het gezicht, de bal opnieuw achteruit zwaaien zo ver je kan, om hem vervolgens met volle kracht op de bowlingbaan te gooien, met wisselend succes weliswaar) en waar je in de toiletten toch enigszins door je knieën moet buigen als je voor de spiegel staat om te vermijden dat het hoofd van je spiegelbeeld getroffen wordt door een vreemde vervorming...

Gelukkig pasten de bowlingschoenen toch nog onder mijn kleedje..of toch op z'n minst de kleuren van de schoenen...

Scheve schaats...

Geweldig om te ontdekken dat het  WK kunstschaatsen gepland is op het moment dat ik een weekje recup heb...
Helaas...besliste moeder natuur om die perfecte timing eventjes, letterlijk, door elkaar te schudden. :(

Groen, groener, groenst

Nu de gemiddelde mens zich nog steeds afvraagt wat hij/zij met al die ecocheques zal doen, is 'groen' op allerlei manieren nogal hip geworden. Maar zo 'groen' op een bloempot die heel de winter buitengestaan heeft...Dat is toch nét iets minder hip... Zeker als het niet de bedoeling is dat die pot er de hele zomer ook groen staat te wezen...

Er werd mij een flinke scheut javel aangeraden met daarbij de belofte van taferelen gelijkend op traditionele kuisproducten-reclame (zo van 'een veegje met het sponsje en weg is alle kalk/vuil/aangekoekte etensresten/etc). Uit groene overwegingen en omdat javel nogal nefaste gevolgen kan hebben voor de kledij van de gebruiker, werd die optie toch maar snel afgewimpeld.

Er blijft dus maar één optie over...water..een schuursponsje...veel tijd...veel geduld en stevige armspieren.

Een nieuw huisje...

mét een terrasje voor mijn arme aardbeiplantjes die deze koude en sneeuwrijke winter noodgedwongen in de buitenlucht moesten doorbrengen!

Ziet u ook die twee kleine potjes vooraan?
Rechts de zomerse, superkorte uitloper, zo kort dat ik hem niet kon afbuigen en alleen op de aarde kon leggen als ik drie potjes op elkaar stapelde en hij daar enkel in bleef omdat ik hem vastpinde met enkele U-vormige ijzerdraadjes. Wonder boven wonder heeft het plantje onder de dikke sneeuwlagen van de voorbije winter toch de kracht gevonden om stevig in de aarde te wortelen. Binnenkort dus nòg meer aardbeitjes!

Whaaaah!! Grmbl * µ£!§#@?!!

Vandaag lag er een relatief grote enveloppe in de bus...

In grote letters stond daarop:

'Je wordt verwacht in Disneyland Parijs'

en binnenin:

'Bravo,

je hebt een toegangsticket voor Disneyland Parijs gewonnen!'

En dus mag ik nu rekenen op de goodwill en het gevoel me iets verschuldigd te zijn, van diegene op wiens naam ik mijn gouden pin moest verzilveren.....

Niet te geloven....ik win zelden iets (op een paar teenslippers en een massageroller na) en wanneer ik dan eens iets deftigs kan winnen....jah...

Niet grappig....gewoon niet grappig...

Gouden schande

Disney blijft bij velen een zwakke plek en ook bij mij is dat niet anders.

Mijn zwakke plek is dan wel niet zo groot dat ik als een gek ruilbeurzen afschuim of massa's geld uitgeef in Carrefour-winkels om alle Disney-pins te verzamelen.

Toch was ik elke keer tevreden als er van de Carrefour weer enkele zakjes pins mee naar huis kwamen. Je weet immers maar nooit welke leuke pin er tussen zou kunnen zitten. Op een dag zat er in een van mijn pins-zakjes zelfs een gouden pin!! Een waar geluk voor iemand die meestal geen winnaars-geluk heeft!!! Disneyland Parijs kwam alweer een paar stappen dichterbij...

Helaas pindakaas...ondanks de gouden pin blijkt het voor mij onmogelijk te zijn om aan de gouden pin-wedstrijd deel te nemen.

Toch ben ik netjes naar de website gesurft waar je je 'geheime code' in moet typen, daar de code ingetypt, de vragen opgelost, mijn persoonlijke gegevens ingevuld en toen ik dit alles wilde versturen, ging het natuurlijk mis....

Hardnekkig bleef er een foutmelding verschijnen, namelijk 'Je hebt je naam niet juist ingevuld.'.... Uiteraard héél belangrijk dat je je juiste naam invult want als je wint worden je tickets geprint op de naam die je ingevuld hebt. Dus even hardnekkig bleef ik keer op keer mijn juiste voornaam invullen en op verzenden klikken, maar er gebeurde natuurlijk niets...want als je naam maar twee letters telt.....dan heb je pech en zijn dergelijke Carrefour-wedstrijden niet geschikt voor jou....

Heb mijn gouden pin dus moeten wegschenken aan iemand die een langere naam heeft en als er een winnende code aan de gouden pin vasthangt, kan ik alleen maar hopen dat diegene die mijn gouden pin kreeg, mij mee wil nemen naar Disneyland...

Dank u Carrefour!

Het goddelijke zandloperlijf van Christina Hendricks

Het goddelijke zandloperlijf van Christina Hendricks dat netjes in een maatje 42, met wellicht ingenomen taille, past, wordt door de Britse minister van Gelijke Kansen beschouwd als een nieuw fysiek rolmodel voor vrouwen.

Gelukkig waren er toch nog de gezondheidpsychologen die eventjes benadrukten dat een grote boezem doorgaans ook een dikker buikje en een bredere taille impliceert. Oef!

Tadaaaaaa.....

                                                                     
Dé theemuts met romantische rozen die ik al jàren in mijn hoofd had, maar die geen enkele Belgische winkel leek te verkopen,...

was, nadat ik ze eigenhandig had getipt in het spiksplinternieuwe KookHuys Mafrans, stijlvol verpakt als verjaardagscadeautje.

Yihaa!

Heel vroeger...

Er was eens . . .

Lang geleden . . .

De Standaard geeft blijk van een bijna even dramatisch tijdsgevoel als een gemiddeld sprookje . . .
     

Nu de vervanging van buispunten door 'Tolerantiepunten' wrevel opwekt in Leuven blijkt het vroeger allemaal eenvoudiger geweest te zijn. Vroeger, dat was in de tijd dat een tien volstond om voor een vak te slagen. Heel subtiel wordt er dan tussen haakjes en schijnbaar vol heimwee naar de 'goeie ouwe tijd' aan toegevoegd: "Of heel vroeger een twaalf".

Het is me niet helemaal duidelijk of 'heel vroeger' nu verwijst naar de prehistorie of naar de tijd dat de dieren nog spraken, maar misschien toch even nuanceren dat ik in 2000-2001 ook nog altijd een twaalf moest halen om voorgoed van een vak verlost te zijn. Zò lang geleden is dat dus ook weer niet . . .

Of toch?

Vancouver Winterwanten

Ja, ik beken... Ik ben een wantenfan...
en dan heb ik het niet over Wendy van Wanten.

Daar waar andere vrouwen zich te buiten gaan aan het verzamelen van schoenen, handtassen en andere verzamelobjecten, moet ik terugvallen op mijn uiterste zelfbeheersing als ik weer eens een leuk paar wanten aan een winkelrek zie hangen.

Toen ik gisteren op de website van de Olympische winter-spelen terechtkwam, smolt ik dan ook helemaal voor deze geweldige, rode wantjes waar zelfs lekker warme fleece binnenin zit! Jammer genoeg konden bestellingen, geplaatst na 5 februari, niet meer geruild worden en aangezien je niet zeker kan zijn van de juiste maat....

Stiekem hoopte ik volgende week ook te kunnen afreizen naar Vancouver om er onze Belgische kunstschaatser Kevin Van der Perren aan te moedigen op de Olympische winterspelen. Helaas had niemand in mijn naaste omgeving dezelfde drang en dus blijf ik volgende week in België om gewoon te gaan werken :(

Gelukkig hoef ik op woensdag 17 februari niet te gaan werken, zodat ik 's nachts de korte kür live kan volgen voor de televisie. Helaas zal ik Kevin dus niet met rode Vancouver-wanten kunnen aanmoedigen, maar met bruine, groene, paarse, zwarte, blauwe of grijze wanten zal dat ook wel lukken zeker?

Blij dat ik Libelle lees!

Vandaag gelezen op de website van De Standaard: Overspel goed ingeburgerd onder Flair-lezeressen

Volgens de resultaten van de Flair-enquête waar in dit artikel naar verwezen wordt, zou zo maar even de helft van de lezeressen al een affaire gehad hebben met een getrouwd iemand. Een derde van de 2880 deelnemers zou haar partner op seksueel vlak al bedrogen hebben.

Het kan aan mijn persoonlijke opvatting van 'affaire' liggen, aan een statistisch artefact of aan de beperkte hoeveelheid details, maar ìk kan me moeilijk voorstellen dat slechts 30% zijn partner seksueel bedrogen heeft, terwijl 50% al een affaire heeft gehad met een getrouwd iemand (om dan nog maar te zwijgen over de affaires met ongetrouwden).....

Al bij al toch blij dat ik niet Flair, maar Libelle lees!!

Al moet ik me misschien toch maar die Flair van 9 februari aanschaffen voor verdere (uiteraard statistische en testtechnische) details ;)

Mango's eindelijk..

In onze plaatselijke supermarkt vliegen de mango's je al enige tijd gratis om de oren. Bij de aankoop van vier verschillende groenten of vier soorten fruit, mag je één mango meenemen per gezin.
De eerste twee weken van de actie bleven de mango's telkens nét te lang liggen omdat ik nogal opzag tegen het geklungel bij het versnijden van een mango.

Om eens gekker te doen dan anders, deden we de kerstboodschappen in twee aankoopbeurten en kwamen we dus ook met twee mango's thuis...
Hoog tijd dus om iets leuks te doen met deze onhandige, maar lekkere vruchten.

De website van BBC GoodFood leverde me niet alleen dé ultieme tip om zo'n mango relatief netjes en zonder veel geknoei te versnijden, maar meteen ook het recept van een mango upside-down cake die hier thuis tot de laatste kruimel gesmaakt werd.

Ik betwijfelde echter of de taart wel uit de vorm zou komen wanneer die, zoals vermeld in het recept, alleen met boter ingevet was (dus zonder bloem). Uit veiligheidsoverwegingen gebruikte ik dus maar een springvorm, met als gevolg dat een heleboel van de caramel, die tijdens het bakken opwarmde, uit de vorm drupte...

Desondanks smaakte de cake lekker en deed gek genoeg een beetje aan appelcake denken, zowel qua  structuur en 'sappigheid', als qua smaak. Zeker een aanrader voor iedereen die met een mango eens iets anders wil doen dan versnijden in een fruitige salade!

Waar cinema nog magisch was...

Helaas brengen de eerste dagen van het nieuwe jaar meteen ook droevig nieuws.

Hoewel Rastelli in december 2008 nog geruststellend beweerde dat de Studio's in Leuven niet met sluiting bedreigd waren, zullen er vanavond toch de laatste films gespeeld worden.

De Studio's was een cinemacomplex waar cinema nog écht cinema was....

Naast een handjevol grote blockbusters, durfden ze er ook kleinschaligere, meer alternatieve films programmeren. Niet zelden zag ik er prachtige films, die nu hoog op mijn lijst van favoriete films prijken en er destijds voor zorgden dat ik met een warm gevoel de nacht tegemoet kon stappen.

Daar waar je in de grote, commerciële bioscopen door klank en beeld overspoeld en murw geslagen wordt, kreeg je in de Studio's het gevoel dat zo'n film een klein wondertje was. Ergens een nauwelijks merkbare hapering in het beeld, een tekst die niet honderd procent lijnrecht geprojecteerd werd, een kraakje in de muziek... Dingen die je ervan bewust maakten dat het cinema was, een zorgvuldig uitgekozen filmpareltje, iets speciaals dat niet zomaar vanzelfsprekend is. In vergelijking met de grote, commerciële bioscopen noemden anderen dit amateuristisch, een gebrek aan kwaliteit....voor mij gaf de Studio's het magische aspect terug aan cinema.

Zelf heb ik er jàren geleden nog eventjes kassawerk gedaan als vakantiejob, toen nog in Studio 1 en het Studio'ke. Rijk ben ik er niet van geworden, maar het was fantastisch om een klein beetje deel te mogen zijn van de magie.

Misschien hoort het bij volwassen worden of volwassen zijn om afscheid te nemen van magische elementen in het leven...
Toch zal ik de Studio's missen...niet alleen de prachtige films, ook de Studio's op zich. Maar dankzij de Studio's heb ik wel aandacht leren hebben voor de 'andere' film en dat is iets wat ik mee zal nemen voor de rest van mijn leven, dat voortaan dus iets minder magisch zal zijn...